na "Zachodzie" są podobne koszty życia w zakresie konsumpcji typu ceny w sklepach (żywność, ubrania, elektronika), natomiast są dużo wyższe w zakresie kosztów zakwaterowania/czynsze, uslugi typu fryzjer, wyjście do knajpy, na kolację we dwoje itp.

Sumując, zarabia się w PLN może średnio 4 razy tyle ale średnio kupimy za to 2,5 razy tyle. Jeśli natomiast ktoś w Polsce znajdzie pracę 2 razy lepszą niż średnia to już się wyjeżdżać nie oplaca chyba że w pogoni za przygodą a nie za pieniądzem.

Aby się przekonać, można wyjechać na kilka lat. Część osób uzna, że jednak tam jest lepiej i zostanie a część wróci. Jedni i drudzy będą mieli rację bo każdy jest inny i ma inne cechy charakteru / wyznaje inne wartości.

Mati, święte słowa! Ale – z drugiej strony – czy uważasz, że nie można oczekiwać, że pięć lat edukacji na szczeblu akademickim pozwoli znaleźć taką pracę, że będzie można się tymczasowo utrzymać i opłacić koszt ewentualnego przebranżowienia?

To właśnie tyczy tego, że nie żyjemy 50-100 lat temu. Moje odwieczne zdanie jest takie, że studia są po to żeby dać pracę profesorom, a nie nauczyć czegoś studenta ;)
Przez te 5 lat wiedza kilka razy się zmieni w realnym życiu, a w akademickim będą w nią wierzyć przez następne 5 lat…

I nie wiem na co odpowiedzieć. Za dużo tematów poruszonych.

Temat jeden: Polska krajem bez perspektyw dla większości młodych ludzi. Ale to i tak solidny offtop, jak na dyskusję pod wpisem o podsumowaniu miesiąca ;-)

1. Na Zachodzie nie zarabia się 4x więcej, tylko mają inną walutą ;)

Zgadza się, ale jest 4x więcej warta niż złotówka. O to mi chodziło. Pracujesz 6 miesięcy za granicą, utrzymujesz się i oszczędzasz, a potem wracasz do Polski i żyjesz przez rok. Godzina pracy w Polsce jest warta minimum cztery razy mniej, niż na zachodzie, a koszty życia mamy praktycznie takie same!

Niestety nie żyjemy sto lat temu, że wystarczyło nauczyć się jednego zawodu na całe życie. Świat w koło się zmienia, i trzeba być gotowym na przekwalifikowanie się.

Mati, święte słowa! Ale – z drugiej strony – czy uważasz, że nie można oczekiwać, że pięć lat edukacji na szczeblu akademickim pozwoli znaleźć taką pracę, że będzie można się tymczasowo utrzymać i opłacić koszt ewentualnego przebranżowienia? Nie po to człowiek 5 lat studiował, żeby teraz kelnerować. Tymczasowo można – jasne, żadna praca nie hańbi – ale w kraju bez perspektyw tymczasowo == miesiącami i/lub latami.

Nie znam sytuacji Wrocławia – dziwne co piszesz. 2-3 miesiące temu w Gdańsku prawie wszędzie dostałbyś się na sprzedawcę.

A tutaj, widzisz, lipa.

Poza tym kształcąc się na filologa trzeba mieć w perspektywie trudny dostęp do rynku. Od lat wszyscy powtarzają, że humanistów nam starczy.

Gdybym dziś miał 19 lat i planował pójście na studia filologiczne, to Twoje słowa miały by sens. Ale że mam 26 i guzik warty tytuł naukowy, to już trochę za późno.

Anyways punkt widzenia zależy od punktu siedzenia i możemy tak dyskutować i dyskutować, a konsensusu nie będzie. Mamy inne doświadczenia, mamy inne życiowe wnioski. Tragedii w Polsce faktycznie nie ma, ale też nie ma (dla mnie i nie tylko) perspektyw.

Proponuję zatem amerykańskie: let's agree to disagree.

2. Niestety nie żyjemy sto lat temu, że wystarczyło nauczyć się jednego zawodu na całe życie. Świat w koło się zmienia, i trzeba być gotowym na przekwalifikowanie się.

3. Nie znam sytuacji Wrocławia – dziwne co piszesz. 2-3 miesiące temu w Gdańsku prawie wszedzie dostałbyś sie na sprzedawcę.
Poza tym kształcąc się na filologa trzeba mieć w perspektywie trudny dostęp do rynku. Od lat wszyscy powtarzają, że humanistów nam starczy.